Πέμπτη, 13 Ιουνίου, 2024

Βένια Σταυροπούλου στην «Α»: «Οι τέχνες είναι αντίδοτο στις αλλόκοτες εποχές μας»

Τη συναντώ στο θέατρο «Αλκμήνη», μετά το τέλος της παράστασης «Το Τσίρκο των Ψυχών» σε κείμενο και σκηνοθεσία Ασπασίας Ποντίκα. Μπροστά μου αντικρίζω το πιο όμορφο και χαμογελαστό πρόσωπο! Συνομιλούμε για ελάχιστα λεπτά. Η θετική της αύρα όμως ακολουθεί τη σκέψη μου για τις επόμενες ώρες. Δυο μέρες μετά, της ζητώ να κάνουμε μια συνέντευξη. Εκείνη αποδέχεται την πρότασή μου.

Η Βένια Σταυροπούλου είναι μια τυφλή πολυτάλαντη καλλιτέχνης. Η παρουσία της επί σκηνής σε μαγεύει από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Ενσαρκώνει τον ρόλο της με τεράστια επιτυχία. Το ταλέντο της συγκινεί, κάνοντάς με να σιγοψιθυρίσω ότι από αυτή τη στιγμή και έπειτα θα παρακολουθώ όλες τις δουλειές της.

Μεγαλωμένη -όπως μου αποκαλύπτει- ανάμεσα σε Χαλάνδρι και Φιλοθέη, κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας μιλάμε, μεταξύ άλλων, για τον ρόλο που ενσαρκώνει, για την παράσταση στην οποία συμπρωταγωνιστεί αλλά και για τη στάση ζωής απέναντι στη ζωή της.

Και καθώς απαντάει στις ερωτήσεις μου, στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια του σπουδαίου Ουίλιαμ Σαίξπηρ: «Ο σκοπός της τέχνης είναι να δώσει στη ζωή σχήμα».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ

Μιλήστε μας για σας. Θέλω να σας γνωρίσει και το δικό μας αναγνωστικό κοινό…

Κατερίνα χαίρομαι που σε συναντώ και σε γνωρίζω μέσα από την ΑΜΑΡΥΣΙΑ, γιατί νιώθω πως γυρίζω στις γειτονιές των παιδικών μου χρόνων, καθώς έχω μεγαλώσει ανάμεσα σε Χαλάνδρι και Φιλοθέη! Όπως έλεγε και η ανιψιά μου, το να μιλάς για τον εαυτό σου είναι λίγο… cringe (γέλια). Aν όμως θα έπρεπε να συστηθώ μέσα από λίγες λέξεις, αυτό που θα έλεγα για μένα, είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος που προσπαθώ να μην κολλάω στα δύσκολα που φέρνει η ζωή, αλλά να συντονίζομαι με ό,τι μου δίνει χαρά.

Ευτυχώς πολύ νωρίς ανακάλυψα ότι η χαρά και η δημιουργικότητα είναι τα απαραίτητα συστατικά για μένα και αυτά αναζητούσα πάντα. Οι τέχνες, το τραγούδι και η υποκριτική είναι για μένα το αντίδοτο στις αλλόκοτες εποχές που ζούμε. Είτε ως καλλιτέχνης η ίδια, μιας και ασχολούμαι με την υποκριτική και το τραγούδι, είτε ως θεατής, απολαμβάνοντας να βλέπω παραστάσεις.

Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Το τσίρκο των ψυχών» στο θέατρο «Αλκμήνη». Περιγράψτε μας τον ρόλο σας.

Συμπρωταγωνιστώ στην παράσταση της Ασπασίας Ποντίκα, που προβάλλει επί σκηνής κοινωνικά ζητήματα που ταλανίζουν το σήμερα, όπως η βία και ο αποκλεισμός που βιώνουν άνθρωποι όπως η Αφροδίτη που υποδύομαι, που είναι μια γυναίκα-ψυχή, με αναπηρία και συγκεκριμένα τυφλή.

Πώς νιώθετε που είστε μέρος αυτού του θιάσου αλλά και αυτής της παράστασης;

Ζούμε σε μια εποχή που παλεύουμε όλοι μας για τα αυτονόητα! Που προσπαθούμε με λέξεις όπως η «συμπερίληψη» να επιβάλουμε την κανονικότητα! Ο κόσμος μας περιλαμβάνει όλους! Άρα το να είμαι μια τυφλή ηθοποιός – τραγουδίστρια, δεν θα έπρεπε να είναι κάτι που με βάζει σε μια διαφορετική κατηγορία καλλιτεχνών! Να που όμως έτσι συνέβαινε για 20 χρόνια! Από τη στιγμή που έχασα την όρασή μου! Είμαι ευγνώμων που επιστρέφω στο θεατρικό σανίδι, με αυτή την τόσο ιδιαίτερη παράσταση! Σε μια εποχή πολύ σημαντική καλλιτεχνικά για μένα. Καθώς ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ ολοκληρώνεται και θα ταξιδέψει στα φεστιβάλ και ένας πρώτος κύκλος εναλλακτικών μουσικών project έχει ήδη κάνει τα πρώτα του βήματα!

Υπάρχει κάποιος άλλος ρόλος -πέραν του δικού σας- που σας άγγιξε λίγο παραπάνω;

Όλες οι ψυχές του τσίρκου μας είναι βασανισμένες, κακοποιημένες. Όλες με συγκινούν βαθιά!

Σε ποια ηλικία χάνετε την όρασή σας; Σας επηρέασε συναισθηματικά το γεγονός αυτό;

Την όραση μου άρχισα να την χάνω στα 27 μου… έως τα 28. Είχα στο μυαλό μου να τα καταφέρω! Να ζήσω! Συναισθηματικά υπάρχουν πάντα σκαμπανεβάσματα, αλλά η επίτευξη του σκοπού υπερισχύει.

Αλήθεια κυρία Σταυροπούλου, υφίσταται πρόνοια από τη μεριά του κράτους; Πρέπει να αλλάξει κάτι; Ποια είναι η δική σας άποψη;

Ο όρος παραδοσιακά αναφέρεται σε δικαιώματα ή αγαθά που έχουν παραχωρηθεί με πρωτοβουλία κάποιας εξουσίας και στη βάση μιας λογικής διακρίσεων. Αν θεωρείται προνόμιο, για παράδειγμα, να υπάρχει στο πεζοδρόμιο χάραξη για τους τυφλούς, τότε ναι! Έχουμε… προνόμια! Δεν θεωρώ ότι είναι προνόμιο το να προσφέρεις, από όποια εξουσία ή θέση κι αν βρίσκεσαι, κάτι που ο άλλος δεν μπορεί να έχει από μόνος του εξαιτίας κάποιας διαφορετικότητας. Προνόμιο είναι να καταφέρουμε όλοι να ζήσουμε σε μια εποχή, που όλοι θα έχουμε την παιδεία και την ενσυναίσθηση να το προσφέρουμε στον συνάνθρωπό μας, χωρίς να χρειάζεται να το επιβάλει κάποιος…

Αν σας ζητούσα να μου περιγράψετε τι σημαίνει η έννοια «ελευθερία» για σας, ποια περιγραφή θα μου δίνατε;

Να μπορώ να πάρω το αυτοκίνητό μου και να κάνω βόλτες μόνη μου…

Έχετε νιώσει bullying ή αποκλεισμό;

Το χειρότερο είναι να με αντιμετωπίζουν σαν άτομο μειωμένης αντίληψης εξαιτίας του ότι δεν βλέπω. Ρωτώντας για παράδειγμα τον συνοδό μου, πώς με λένε ή αν ξέρω που μένω…

Στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια η έμφυλη βία αποτελεί ένα μείζον κοινωνικό πρόβλημα. Ποια πιστεύετε εσείς πως είναι η θέση της γυναίκας στην εποχή που ζούμε;

Θα πρέπει, επιτακτικά, να εδραιωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατ’ ουσίαν και όχι υποκριτικά και έπειτα να μιλήσουμε για τη θέση της γυναίκας, των παιδιών, των ομόφυλων και ούτω κάθε εξής! Σαφώς και πιστεύω ότι η γυναίκα δεν βρίσκεται αληθινά στη «θέση» της… ακόμα.

Υπάρχει κάποια γυναίκα που θαυμάζετε;

Θαυμάζω πολλούς ανθρώπους, που αποτελούν έμπνευση για μένα!

Κλείνοντας, ποιο είναι το αγαπημένο σας μότο;

Να εμπιστεύεσαι… τυφλά! Η ζωή ξέρει!

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

spot_img
spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ