«Φτωχομάνα!» «Ψωροκώσταινα» «Λέμε να πάμε στην Ευρώπη, τις γιορτές!»…
Μια ζωή οι Νεο-Έλληνες εισπράττουν μειώσεις. Ανήκουν στα Βαλκάνια. Δεν είναι… «Ευρωπαίοι». Μιλάνε μια μοναδική και περίεργη -και δύσκολη- γλώσσα. Την αποτυπώνουν μ’ ένα μοναδικό και περίεργο αλφάβητο. Είναι, μεν, Χριστιανοί, αλλά… Ορθόδοξοι. Οι υπόλοιποι… «Ευρωπαίοι» είναι Καθολικοί ή, έστω, Διαμαρτυρόμενοι. Τρώνε περίεργα φαγητά: Με λιόλαδο και τυρί άσπρο – που το λένε «φέτα». Και πίνουν -μέχρι πρότινος, τουλάχιστον- ούζο και κρασί ρετσίνα. Α, πα, πα! Δεν είναι «Ευρωπαίοι» αυτοί!
Πες-πες, οι «απ’ έξω»· πες-πες κι οι «από μέσα», σου γίνεται βίωμα. Μπαίνει στο DNA σου. Αισθάνεσαι κομπλεξικός που δεν έχεις ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια.
Κι έρχεται, από πάνω, ο «Εθνάρχης» σου και σου λέει -μ’ αυτά τα ακαταλαβίστικα ελληνικά του- «Ανήκομεν εις την Δύσιν!».
Κι επειδή, είμαστε αμόρφωτοι, σκύβουμε το κεφάλι και το δεχόμαστε. Και δεν εξετάζουμε ποιά είναι η «φύτρα» μας (Έστω, και μετά από 2.500 χρόνια κατάκτησής μας, κάποιο ποσοστό του αρχαιο-ελληνικού αίματος κυλά στις φλέβες μας. Μιλάμε την, εξελιγμένη, ίδια γλώσσα, πατάμε τα ίδια -άγια- χώματα κάτω απ’ τον ίδιο -εξαίρετο- ουρανό και μέσα στο ίδιο -εάν δεν το καίμε, κάθε χρόνο- φυσικό περιβάλλον).
Οι παλιοί (αρχαίοι), λοιπόν, «Έλληνες», είχαν επίγνωση της «μαγκιάς» και των ικανοτήτων τους. Είχαν επίγνωση του γνωστικού τους επιπέδου και των στρατιωτικών τους δυνατοτήτων. Και, είχαν επίγνωση της χωροταξικής τους ύπαρξης.
Η εξαίρετη θέση που -συνειδητά ή συμπτωματικά (;)- επέλεξαν να κατοικήσουν, βρισκόταν -και βρίσκεται- στη συμβολή τριών ηπείρων: της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Ουσιαστικά, αποτελεί τον κρίκο σύνδεσης της αλυσίδας που ενώνει τις τρεις ηπείρους.
Οι, «μάγκες», αρχαίοι «Έλληνες», εξαπλώθηκαν και στα πλησιόχωρα εδάφη, και των τριών ηπείρων, και αναπτύχθηκαν, κυρίως, εμπορικά / κατασκευαστικά / παραγωγικά και, κατά, συνέπεια, διανοητικά / μορφωτικά / φιλοσοφικά / αισθητικά. Δημιούργησαν μιάν πολυθεϊστική θρησκεία, με έναν επικεφαλής θεό (Ζευς/Δίας), όχι, όμως, και δημιουργό του σύμπαντος. [Τώρα, η Λευκή Φυλή έχει ασπαστεί τις εβραϊκές δοξασίες, περί ενός «δημιουργού θεού» (εκ του μηδενός), προϋπάρχοντος του σύμπαντος (;), με πολλούς ακολούθους (αγίους) στη θέση των παλιών «χαμηλότερων» θεών.] Βεβαίως, οι χώροι αρμοδιότητας και ελέγχου του Δία όφειλαν να είναι Αχαϊκοί / «Ελληνικοί», καθώς αυτοί οι λαοί είχαν επινοήσει αυτούς τους θεούς. Δεν φαίνεται να είχε γενικές εξουσίες, ούτε επί των Φαραωνικών Αιγυπτίων ούτε επί των Μεσοποτάμιων (Σουμέριων, Ασσύριων) λαών και εδαφών, που οι Αρχαίοι «Έλληνες» εγνώριζαν.
Έτσι, κάποια φορά, ο Δίας εντόπισε ένα πολύ ωραίο κορίτσι στη χώρα των Φοινίκων. Το κορίτσι αυτό λεγόταν Ευρώπη και ήταν κόρη του βασιλιά των Φοινίκων, Αγήνορα. Η Ευρώπη και οι φίλες της είχαν έργο τους να βόσκουν και τα κοπάδια των βοοειδών του βασιλιά, και άλλων. Για να τραβήξει την προσοχή της «όμορφης», ο Δίας μεταμορφώθηκε σε ωραίο ταύρο κι ανακατεύτηκε με τα κοπάδια. Ο ωραίος ταύρος τράβηξε την προσοχή της νεαρής Ευρώπης, που τόλμησε να τον καβαλλικέψει. Ο ταύρος σιγά-σιγά απομακρύνθηκε απ’ το κοπάδι και -με την καβαλλάρισσά του- απογειώθηκε κι έφτασε στην Κρήτη.
Εκεί, συνευρέθηκε η Ευρώπη με τον Δία -που, στο μεταξύ, είχε ξαναγυρίσει στην κανονική του μορφή- και γέννησε τρία παιδιά: τον Μίνωα, τον Σαρπηδόνα και τον Ραδάμανθη. (Η συνέχεια είναι, ότι ο Αγήνορας πρόγγιξε τον γιο του, Κάδμο, να αναζητήσει την αδερφή του, Ευρώπη, και να τιμωρήσει τον απαγωγέα. Μετά πολλά, ο Κάδμος έφτασε στη Βοιωτία, άπραγος, όπου και έβαλε τα θεμέλια της «Καδμείας» Θήβας και εισήγαγε το «Φοινικικό» αλφάβητο στους «Δαναούς». Αυτοί οι «μύθοι» αποτελούν και ενδείξεις της συγγένειας των φύλων!). Έτσι, λοιπόν, (μας) προέκυψε η Ευρώπη, ως ονομασία της μιας εκ των τριών γνωστών, κατά την αρχαιότητα ηπείρων – Ευρώπη, Ασία, Λιβύη (η Αφρική).
Αποτελεί δικό μας -των νεο-Ελλήνων-, νοητικό / ψυχικό σύνδρομο (complex) να εξαιρούμε τους εαυτούς μας από τον όρο «Ευρωπαίοι». Ο μύθος των αρχαίων «Ελλήνων» και η δική τους ονοματοδοσία της όλης ηπείρου, έκαναν δυνατή τη συμπερίληψη (π.χ. των, μετέπειτα εμφανισθέντων, βάρβαρων, φύλων όπως των γερμανικών), στον όρο Ευρωπαίοι. Κανονικά, έπρεπε να μας διακατέχει «σύνδρομο ανωτερότητας» (superiority complex). Ας όψονται οι ηγεσίες μας, που υποβοηθούν ακόμα και στην κατάργηση του ελληνικού αλφάβητου (βλ. νεο-ελληνική τηλεόραση).
Λεωνίδας Μαγκλής
