Παλιότερα αναφερόμαστε σε «επάνδρωση» οργανισμών, υπηρεσιών, κ.λπ. Τώρα, κάτι τέτοιο θα ακουγόταν γελοίο, μιας και κάθε οργανισμός ή υπηρεσία «στελεχώνεται» κατ’ εξοχήν από γυναίκες.
Απ’ τους πανάρχαιους χρόνους, θεσμοί, όπως των θεών, των βασιλιάδων, των ηρώων, ήταν γνωστοί. Γι’ αυτό και για τις γυναίκες εκπροσώπους των θεσμών αυτών υπάρχουν, από τότε, τα προσδιοριστικά ονομαστικά: «θεά», «Άνασσα ή Βασίλινα», «Ηρωίς», κ.λπ.
Πολλές ανδροκρατούμενες θέσεις και θεσμοί έχουν -σχετικά πρόσφατα- αλωθεί απ’ τις γυναίκες. Επειδή, όμως, αυτό έγινε τελευταία, η γλώσσα -και μάλιστα με την απώλεια του παλιού, λαϊκού, αισθητήριου που υπήρχε, που έλεγε π.χ. «Γιατρίνα ή Γιάτρισσα», τη γυναίκα γιατρό- δεν έχει προλάβει να διαμορφώσει τους νέους προσδιορισμούς. Έτσι, ακούγονται τα τραχειά κι αδόκιμα: «η Βουλευτής», «η Πρόεδρος», «η Δικαστής», κ.ά.
Μήπως πρέπει οι ίδιες οι γυναίκες να πατήσουν πόδι και ν’ απαιτήσουν να προσαγορεύονται ως «Βουλευτίνα», «Προεδρίνα», «Δικαστίνα», κ.λπ.; Για να μη γίνουμε σαν τους αγγλόφωνους, που όταν λένε «friend» δεν γνωρίζεις αν πρόκειται για άντρα ή γυναίκα, για φίλο ή «γκόμενο/α».
Δόξα τους θεούς, η ελληνική γλώσσα και εύπλαστη και πλούσια είναι.
Λεωνίδας Μαγκλής
