Οι δράκοι κολληµένοι στα τσιµέντα,
γυρεύουν τους κύκλους των χαµένων ποιητών,
και µέσα από τις φλόγες τους αν ψάξεις
θα δεις τον παγωµένο τον καιρό.
Η Πόλη σε κοιτάζει και σου γνέφει
να έρθεις πιο κοντά της για χορό,
ζητώντας ένα κόκκινο τριφύλλι
χαµένο στης Ατλαντίδας τον γιαλό.
Για ‘µένα τα µάτια σου είναι µετάξι
που φοβάµαι να ερωτευτώ
και αν δεις µέσα µου και αν ψάξεις
θα νιώσεις πως σε κάλεσα εγώ.
Στη Σµύρνη από παλιά σε γνώρισα εγώ
και κάτω από τους σταλακτίτες της καρδιάς σου
έκοβα τον εγωισµό.
Μη µάθεις πως σε θέλω, µη µάθεις πως σε αγαπώ
και από πάνω µου ξεριζώσεις τα πάθη που φυλώ.
Είσαι η Ιθάκη που δεν θέλω να φτάσω,
είσαι το βουνό το ιδανικό.
Χωρίς τέλος, χωρίς γέλιο,
θέλω να σε αγαπώ.
Με µάτια που γυρεύουν δίπλα στις πυραµίδες νερό.
Φιλιά σου κι αν προσπάθησα να πάρω
ένιωσα πως θα προδοθώ, από της φλόγας το σκοτάδι
που τόσο καρτερώ.
Και κάπου σα να βλέπω ένα γεράκι,
να στέκει πάνω σε έναν βωµό,
µε µάτια λαβωµένα σαν εκείνα που έχω όταν σε κοιτώ.
Φεύγοντας από της µάνας µου τη µήτρα
ένιωσα έναν ξεριζωµό,
και η αθωότητά µου πέθανε χορεύοντας tango.
Στα µάτια σου όταν κοίταξα είδα έναν µατωµένο ποταµό,
και αµέσως τα χείλη σου έσβησαν
τον παθιασµένο µου ειρµό.
Φιλώντας σε ακούω διαµάντια να πέφτουν
µέσ’ στο βάζο των ευχών
και νιώθω να κερδίζω τα κατάρτια των πλοίων
που ταξιδεύω για να σε βρω.
Καθρέφτες όµως νιώθω,
καλυµµένους µε µαύρα τα πανιά να µε κοιτούν
σα βλέπω τα γαλάζια σου τα µάτια
αδιάκοπα να προσπαθούν.
Στις άλλες ζωές των αγγέλων θα κοιτάξω να σε βρω,
να νιώσω την χαµένη µας αγάπη
που όλο νιώθω να λησµονώ.
Στους κήπους των λευκών περιστεριών σου
παλεύω µε µανία να µεθώ,
µε άγιο κρασί απ’ τους καρπούς σου
που νιώθω αµαρτία να το πιώ.
Τα κόκκινα σατέν σου γράµµατα
κι αν κρατάω φυλαχτό,
πετώ µε τα γαλάζια σου άλογα,
αδέλφια των µεγάλων σου εχθρών.
Πεσµένη στης Αιγύπτου το χρυσάφι
φεγγάρια ονειρευόµουν στα τυφλά.
Αγάπη κι αν γυρεύω µε αλήθεια,
τα λόγια µας γεµάτα στην ψευτιά.
Γιούλα Καλλιά Γ’1 (2026)
1ο Γυµνάσιο Πεύκης
