Γράφει ο Κώστας Γιαννόπουλος
Aκούγεται παράξενο αν όχι ενοχλητικό ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απηύθυνε στην Ελληνική Πολιτεία ένα απροσδόκητο ερώτημα: για ποιον λόγο υπάρχουν ακόμη στα δικαστήρια «ορθόδοξες εικόνες»;
Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει την αρμοδιότητα να κρίνει αν γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα των Ευρωπαίων πολιτών κι αν τα ευρωπαϊκά κράτη εξασφαλίζουν δίκαιες δίκες για όλους.
Μαθαίνουμε τώρα εντελώς ξαφνικά πως ενδιαφέρθηκε και για τις «ορθόδοξες εικόνες» που κρέμονται πάνω από τις κεφαλές των Ελλήνων δικαστών και ζητάει να μάθει μήπως, ας πούμε, οι Έλληνες πιστεύουν (δικαίως ή αδίκως) πως οι εικόνες θα τους δώσουν φώτιση για να καταλήξουν σε ορθή κρίση.
Φαίνεται πως δεν είχε άλλες εκκρεμείς υποθέσεις και ασχολήθηκε με την αγιογραφία. Η απορία πλέον είναι αν αναμίχθηκε στην υπόθεση αυτεπαγγέλτως ή, σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, επειδή κάποιοι προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Και προκύπτει το επόμενο ερώτημα: ποιοι είναι αυτοί; Είναι κάποιοι που διαπίστωσαν ότι η ανάρτηση των εικόνων παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματά τους; Είναι κάποιοι άλλοι που μπορεί να ενοχλήθηκαν από τη συμβολική ροπή ενός κοσμικού κράτους σε θεοκρατικές πρακτικές;
Στην πρώτη περίπτωση δύσκολα θα βρεθούν συγκεκριμένα ανθρώπινα δικαιώματα που παραβιάζονται από τις εικόνες. Η διάκριση των εικόνων σε ορθόδοξες και μη, ελπίζω πως δεν σημαίνει ότι μόνο οι ορθόδοξες καταπατούν τα δικαιώματα, δεδομένου ότι υπάρχουν και καθολικές απεικονίσεις αγίων και αγάλματα της Θεοτόκου και του Ιησού έστω και εκτός των δικαστικών αιθουσών. Αν κάποιοι φρονούν ότι οι εικόνες επηρεάζουν την κρίση των δικαστών χρειάζονται επειγόντως ψυχολόγο.
Τα ελληνικά δικαστήρια δεν είναι ιεροδικεία για να εκδίδουν αποφάσεις σύμφωνα με θρησκευτικά δόγματα. Εφαρμόζουν τους νόμους που έχουν ψηφιστεί με τη διαδικασία που προβλέπει το δημοκρατικό πολίτευμα ενός κοσμικού κράτους, το οποίο εγγυάται την απόλυτη ελευθερία της θρησκευτικής πίστης. Αν το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανησυχεί για ετυμηγορίες με θρησκευτικό πρόσημο, θα έπρεπε να είχε αρχίσει να ζητάει εξηγήσεις από τα ισλαμικά ιεροδικεία που λειτουργούν στο πεδίο της αρμοδιότητάς του και εφαρμόζουν σε αστικές υποθέσεις (προς το παρόν) τις διατάξεις της Σαρίας – παρότι δεν έχουν εικόνες κρεμασμένες πάνω από τις σοφές κεφαλές των ιμάμηδων.
Η δεύτερη περίπτωση μοιάζει πιθανότερη. Ήδη οι επαναστάτες του καναπέ, που είναι με τον άνθρωπο αλλά όχι με τον Θεό, οικτίρουν το ράσο που φορούν οικειοθελώς οι καλόγριες και δεν έχουν πρόβλημα με τη μπούρκα με την οποία περιτυλίγονται υποχρεωτικά οι γυναίκες στο Ισλάμ. Για τους ευαίσθητους που ενοχλούνται από τις εικόνες, υπάρχει μια διαχρονική συνταγή που αξίζει να τεθεί υπόψη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου: ξίδι! Αν είναι και βαλσάμικο ακόμη καλύτερα.
Οι εικόνες δεν είναι η μόνη αιτία ενόχλησης. Υπάρχουν πολλές άλλες. Μερικοί ενοχλούνται με την ανάρτηση της σημαίας- να την απαγορεύσουμε; Άλλοι με τη φωτογραφία του Βελουχιώτη – να την αποκαθηλώσουμε;
Άλλοι με το πορτρέτο του εκάστοτε πρωθυπουργού -να τον ανατρέψουμε; Άλλοι με τον θυρεό του Ολυμπιακού – να τον βανδαλίσουμε; Σκέφτηκε το σεβαστό δικαστήριο τι θα απομείνει να επιτρέπεται με τη σφραγίδα της αυθεντίας του αν ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις των ενοχλούμενων από τις προτιμήσεις των άλλων; Ή μήπως θα επιλέξει δημοκρατικότατα ποιες θα επιτρέψει και ποιες θα απαγορεύσει;
Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δείχνει τάση πολυπραγμοσύνης. Δεν έχει ξεχαστεί η έρευνά του για την υπόθεση της «μικρής Μαρίας» που υποτίθεται πως την είχε δαγκώσει σκορπιός στον Έβρο και για τα push backs που θρυλείται πως εφαρμόζει το Λιμενικό στο Αιγαίο. Παραμένει άγνωστο αν ασχολήθηκε με το ξυλόλιο που φέρεται να μετέφερε η μοιραία εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη. Για τα δικαιώματα των πιστών του Κορανίου να καταπατούν τα στοιχειώδη δικαιώματα των «απίστων» (όπως την ελεύθερη άσκηση των θρησκευτικών καθηκόντων τους ή την ανεμπόδιστη διακίνηση στην πόλη τους ή την ελευθερία της διατύπωσης των απόψεών τους) δεν έχει δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία. Η ανοχή προς δυσανεκτικούς είναι απέραντη.
Το ερώτημα πάντως παραμένει: ποιοι προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το ζήτημα των εικόνων στις δικαστικές αίθουσες; Μια πρόχειρη απάντηση είναι πως μάλλον αποκλείονται οι συνήθεις ύποπτοι: Απαλλάσσονται επομένως οι κατά δήλωσή τους άθεοι που ψήνουν σουβλάκια τη Μεγάλη Παρασκευή, οι αναρχικοί που έχουν αντικαταστήσει τις επίσημες θεότητες με αιμοβόρους ηγέτες, οι προοδευτικοί που έχουν την πυξίδα τους στραμμένη πάντα στη συντήρηση και άλλες ομάδες πολιτών που τα βρίσκουν με τον εαυτό τους υποδυόμενοι τους αντισυστημικούς. Αλλά ακόμη κι αν υποκίνησαν την υπόθεση, δεν θα ήθελαν με κανένα τρόπο να αποκαλυφθούν.
Η απαξίωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι ελκυστικό σύνθημα αλλά η ψηφοθηρία είναι χρησιμότερη ως τακτική. Ξέρουν πολύ καλά ότι οι μάζες που τους ακολουθούν δεν περιφρονούν την παράδοση που τους δένει με τη θρησκεία κι ας πιστεύουν θεωρητικά ότι είναι το όπιο του λαού. Όταν αναζητείς ψηφοφόρους δεν θα συγκρουστείς με την πίστη τους.
Μια άλλη εκδοχή υποδεικνύει ως πιθανούς δράστες τους Μουσουλμάνους. Έχουν ήδη δικαιωθεί από τα κοσμικά κράτη της Ευρώπης στην επιθετική εκδήλωση των ευαισθησιών τους απέναντι σε ό,τι δεν συμβαδίζει με το Κοράνι. Εκμεταλλεύονται τις δημοκρατικές ελευθερίες, καπηλεύονται τον άνευ περιορισμών δικαιωματισμό και, έχοντας εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο για τις παρανομίες, προειδοποιούν ξεκάθαρα ότι θα στερήσουν τα δικαιώματα των άλλων.
Όποιοι απειλούν ότι θα προβούν σε θανάτωση των σκύλων που παραβιάζουν τα σύνορα της «επικρατείας» τους, γιατί να μην προκαλούνται από τις εικόνες; Δεν ζητούν πολλά. Απαιτούν να γίνονται σεβαστές και ανεκτές οι πεποιθήσεις τους, ανάμεσα στις οποίες και η απαγόρευση των πεποιθήσεων των άλλων. Η τελευταία γραμμή άμυνας των ψοφοδεών που κυβερνούν τα ευρωπαϊκά κράτη είναι ότι δεν είναι τόσο αδιάλλακτοι όλοι οι Μουσουλμάνοι. Έχουν δίκιο. Αλλά εξ ίσου έχουν δίκιο κι όσοι παρατηρούν ότι είναι ίχνη μη μετρητά στην απειρότητα του συνόλου οι Μουσουλμάνοι που δεν καταδικάζουν τα κατορθώματα των αδιάλλακτων.
Η εφιαλτική κατάσταση που βιώνει η Δύση οφείλεται σε ελαστική ερμηνεία της Διακήρυξης του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στο πρώτο άρθρο αναφέρεται: «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης». Ας αφήσουμε το αξιωματικής διατύπωσης δέον γενέσθαι (ως ευχολόγιο και οφειλή) κι ας αναρωτηθούμε: γιατί η διακήρυξη των δικαιωμάτων δεν είναι μια υποσημείωση στον κατάλογο των υποχρεώσεων του ανθρώπου; Το δικαίωμα είναι απότιση του καθήκοντος και το καθήκον είναι οφειλή. Μόνο όταν εξοφληθεί η οφειλή θα έπρεπε να παραχωρείται το δικαίωμα- κι αυτό ισχύει για όλες τις κοινωνικές και πολιτικές κοσμοθεωρίες: «Ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω» (Απόστολος Παύλος), «Από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του» (Καρλ Μαρξ).
Ο άρρωστος δικαιωματισμός οδήγησε στην παράνοια που βιώνουν οι δυτικές κοινωνίες. Τελευταία σοδειά: το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανακηρύσσει γυναίκες τα τρανς άτομα, δηλαδή τους τέως άνδρες – λες και μια ψηφοφορία θα απαλλάξει τους φυλομεταβάντες από τα ανδρικά χρωμοσώματα. Στον Καναδά ένα τρανς άτομο δολοφόνησε τη μητέρα και τον αδελφό του πριν αιματοκυλίσει άνευ λόγου ένα σχολείο: το πρόβλημα των συμπεριληπτικών αρχών της χώρας ήταν ποιο φύλο θα αποδώσουν στον δολοφόνο ώστε να μην παραβιάσουν το δικαίωμά του στον αυτοπροσδιορισμό!
Και ο ανεύθυνος σαμποτέρ της δυτικής κοινωνίας, Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ, ανακοίνωσε ότι θα δώσει στα νήπια την ευκαιρία να αλλάξουν το φύλο τους -ανάλογα με τις φιλελεύθερες ιδέες της μαμάς τους- από το Reception (την εκπαιδευτική βαθμίδα που αντιστοιχεί στο δικό μας Νηπιαγωγείο): χωρίς να απαιτείται η συναίνεση των γονιών τους, παιδάκια ηλικίας 3-4 ετών θα μπορούν να γίνονται και να δηλώνουν τρανς μπέμπηδες και τρανς μπεμπέκες.
Αναμετρηθήκαμε με την ηλιθιότητα και ηττηθήκαμε. Αιώνες δύσης θα γνωρίσει η Δύση από εδώ κι εμπρός. Η τύχη μας επαφίεται στη μεγαλοψυχία των νικητών.
