Την Κυριακή 1η Μαρτίου χρειάστηκε να μεταφέρω τη σύζυγό μου στα επείγοντα του ΚΑΤ. Ήταν η πρώτη μου εμπειρία από το υπό κατάρρευση ΕΣΥ εναντίον του οποίου έχουν εξαπολύσει ιερό πόλεμο οι ανικανοποίητοι συνδικαλιστές του χώρου της Υγείας.
Η πρώτη μου εντύπωση δεν ήταν τόσο τραγική. Επειδή εφημέρευε η Ορθοπαιδική Κλινική, υπήρχε πολύς κόσμος στους χώρους της αναμονής. Αλλά η παλαιά εικόνα του χάους και των διαμαρτυριών, όπως την είχαν γνωρίσει από τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, δεν υπήρχε. Εξαιρούνται κάποιοι εκπρόσωποι της ευάλωτης φυλής που διαπληκτίζονταν με το νοσηλευτικό προσωπικό επειδή προφανώς οι προσφερόμενες υπηρεσίες ήταν κατώτερες από τις προσδοκίες τους.
Οι υπόλοιποι περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους. Στην είσοδο κάθε εργαστηρίου υπήρχε οθόνη που περιείχε χρήσιμες πληροφορίες: το είδος της εξέτασης, τη σειρά προτεραιότητας ανάλογα με τη βαρύτητα του περιστατικού, τους αριθμούς που θα εξυπηρετούνταν πρώτοι και την εκτιμώμενη διάρκεια αναμονής. Επικουρικά το προσωπικό, από τα στελέχη των σεκιούριτι μέχρι τους νοσηλευτές και τους γιατρούς, βοηθούσαν όπου χρειαζόταν.
Είχα πάντοτε την πεποίθηση ότι όλα τα σχέδια είναι καλά έως ότου δοκιμαστούν σε πραγματικές συνθήκες, ειδικότερα μάλιστα στην Ελλάδα και με τους Έλληνες. Γι’ αυτό περίμενα να διαπιστώσω την αποτυχία του σχεδίου που θα μείωνε τον χρόνο εξυπηρέτησης στο επόμενο στάδιο της δοκιμασίας του συστήματος. Η καχυποψία μου δεν δικαιώθηκε.
Σε μια ευρύχωρη αίθουσα, όπου οι γιατροί εξέταζαν κάθε περιστατικό, ένα πολύβουο μελίσσι από πλήθος ασθενών, συνοδών, γιατρών και νοσηλευτών λειτουργούσε χωρίς προβλήματα. Εκεί είδα και το προσφιλές στην εκάστοτε αντιπολίτευση ζήτημα των ράντζων! Στην πραγματικότητα ήταν νοσοκομειακά κρεβάτια – φορεία, τακτικά διευθετημένα, που «φιλοξενούσαν» υπερήλικα άτομα και βαρύτερα τραυματισμένους, ώσπου να γίνει η μεταφορά τους στα εξεταστήρια. Ο σπαραγμός των ευαίσθητων λειτουργών της ενημέρωσης που παραδοσιακά θλίβονται επειδή οι υπεύθυνοι έχουν «εγκαταλείψει στην τύχη τους» όσους περιμένουν στα ράντζα είναι υποκριτικός.
Παρά το πλήθος των περιστατικών, σε εύλογο χρονικό διάστημα τα ράντζα μεταφέρονταν από τραυματιοφορείς για τις εξετάσεις, την εισαγωγή και έφταναν άλλα για να υποδεχθούν άλλους. Με την ίδια τάξη μεταφέρονταν και τα αμαξίδια στα εξεταστήρια, με τη διαφορά ότι αυτά τα οδηγούσαν οι συνοδοί. Όλα αυτά με την τιτάνια προσπάθεια του ιατρικού και του νοσηλευτικού προσωπικού που δεν είχε ούτε λίγες στιγμές χαλάρωσης στην προσπάθεια να εξυπηρετήσει με ευγένεια και προθυμία τους πάντες – ακόμη και ανυπόμονους ή ακατατόπιστους.
Η δική μου εμπειρία. Η σύζυγός μου υποβλήθηκε σε ακτινογραφία και στη συνέχεια σε υπέρηχο. Η υπεύθυνη ακτινολόγος γιατρός ζήτησε να έχει προηγηθεί εξέταση αίματος και εκτίμηση αγγειοχειρουργού πριν από τον υπέρηχο. Πήραν αίμα από τη γυναίκα μου και περιμέναμε το αποτέλεσμα: ήταν η μόνη αναμονή που κράτησε περισσότερο από τον εκτιμώμενο χρόνο. Αλλά μας εξήγησαν ότι το εργαστήριο αντιμετώπιζε τεράστιο όγκο εξετάσεων και χρειαζόταν υπομονή.
Τα αποτελέσματα της εξέτασης ήρθαν, το υπερηχογράφημα έγινε χωρίς καθυστέρηση, το πόρισμα μάς δόθηκε και γυρίσαμε σπίτι. Όλα αυτά, από το βραχιολάκι με τον αριθμό προτεραιότητας στην είσοδο έως τις εξετάσεις και το πόρισμα, διήρκεσαν 3 ώρες και 10 λεπτά σε ημέρα εφημερίας και δεν κόστισαν ούτε ένα ευρώ.
Τέτοια κατάρρευση του Εθνικού τους Συστήματος θα την ζήλευαν πολλές ευρωπαϊκές χώρες – ειδικά η άλλοτε Μεγάλη Βρετανία και η πάντα ανυπότακτη Γαλλία (για τις οποίες έχω προσωπική άποψη από απλούστερες ανάλογες περιπτώσεις). Θα ήταν παράλειψη να μη συγχαρώ όλο το προσωπικό της Ορθοπαιδικής Κλινικής του ΚΑΤ για τον αγώνα που δίνουν κάθε μέρα. Θα έλεγα κι ένα μπράβο στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας αλλά αυτό ακούγεται σαν βλασφημία σε ευσεβή αυτιά και δεν θέλω να αμαρτήσω μέσα στη Σαρακοστή.
Κώστας Γιαννόπουλος
