Όπου κι αν το βλέµµα µου στην πολύπαθη γη µου απλώσω, µου µιλούν τα ιερά
των πραγµάτων τα ρήµατα, διαταγµένα σε βάθος γαλάζιων αιώνων.
Κι αν σιωπή µε κερνούν των ανέµων οι σύγχρονοι γόνοι,
σαν ο νους πιθυµά ν’ αρµενίσει στα βάθη ολοφώτιστος
ξεναγός τον προσµένει των µνηµείων ο Άχραντος Λόγος
και οι πάνδροσοι πόθοι της µνήµης
στο λιθάρι το διάφανο στο κροντήρι του πόντου
που η σιωπή κελαηδά µε στεντόρεια αλήθεια
τ’ Αχιλλέα το όνειρο, του Ηρακλή, του Θησέα τη δόξα
της Αθήνας, της Σπάρτης και τ’ Αλέξανδρου εκείνο το µέγιστο βήµα
που τον ήλιο εγχάραξε στην καρδιά και στο σπέρµα της γης.
Και σαφώς απ’ αλήθεια, µεθυσµένα απαξάπαντα, και οι γόοι κι οι ψίθυροι
κι ο λυγµός κι η πανάρχαια λάµψη που κι ο φλοίσβος της σιάζει τη γη
µεθυσµένα κι ανείπωτα πλέον πλέουν στο φως
στον αφρό της ψυχής του πελάγου του άωτου· στον αφρό και στο φως ελκυσµένα
απ’ το µέγιστο βάθος όπου τα ’χαν σκοπίµως στοιβάξει.
Και ακόµα και τώρα όταν όρκους φυτεύω στ’ ουρανού τα περβόλια
σαν ηχώ, δες, βλασταίνουν, τί ωραία κοχύλια µαγιάτικα στ’ ακρογιάλια των πόθων
Θερµοπύλες δαφνόφωτες, Μαραθών µε υακίνθους ηρώων και το ∆ίον του πνεύµατος!
Και Βεργίνα Φιλίππου κι Αµφιπόλεως λέων, του Ατρέως Μυκήνες και ∆ελφοί του φωτός –
των θαυµάτων το θαύµα· και Κνωσός η χρυσόδετη· κι Ολυµπία ειρήνης, που οι λαοί
ενεοί καµαρώνουν, τραγουδώντας Σωκράτη και Πλάτωνα της ψυχής µας τραγούδι
κι ευθύς λάµπει ανεκτίµητο του Αριστοτέλη το διάφωτο εκείνο πετράδι!
Γυµνώνω τη θάλασσα απ’ το διάβα του χρόνου, και µονάχα σε µία της κόχη εκεί πέρα
πετρωµένα τα κύµατα στέκουν στην ηχώ την πολύφερνη στο γύρο του κόσµου
ιαχών που τη δόξα καλούν “Σαλαµίνα” κι “Αιγαίο”, των ηρώων το µέγα Ηρώον!
Κι οι δεήσεις οι πάνσεπτες και οι έρωτες της ασπέρουσας µνήµης
και της γης της αιµάσουσας θυµιατό στων αιώνων το πέρασµα, ω, µνηµεία του κόσµου!
Θυµιατό κι αιωνία η µνήµη των καιρών που το ίχνος τους
στην ψυχή έχει γίνει τραγούδι και µια πίστη που ελπίδα τρυγά
απ’ τη δόξα αιώνων του παλιού µεγαλείου που στα κύτταρα ακόµα φωλεύει·
του φωτός της ψυχής και του πνεύµατος, προσευχή στης καρδιάς µας το φλάµπουρο,
µ’ ένα δόρυ οξύαιχµο, της Αθήνας την κόρη, Παρθενώνα ανίκητο σύµβολο!
Όπου κι αν πάω στο χώρο αυτό αναβλύζει τρανό και αρχαίο έν’ άρωµα Ελλάδας –
πνεύµατος µήτρα και µεγαλείο – που ο χρόνος δε θέλει και δεν το µπορεί να το σβήσει…
Ιωάννης Παναγάκος
1ο βραβείο στον ∆΄ Παγκόσµιο Ποιητικό ∆ιαγωνισµό 2015 της Αµφικτυονίας Ελληνισµού, µε θέµα «Το Αρχαίο Ελληνικό Μεγαλείο».
