Γράφει ο Χάρης Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και του Σ.τ.Ε.
Ανεξάρτητος Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου
Το πολύφερνο έτος 2026, εισήχθη μη ομαλώς, με μια σειρά διαρθρωτικών ανακατατάξεων, στη διεθνή πολιτική σκακιέρα και τη δημιουργία μιας εύθραυστης ισορροπίας τρόμου στις ολοένα μεταβαλλόμενες διεθνείς σχέσεις.
Οι ΗΠΑ με πρόεδρο τον Τραμπ, επαναβιώνουν, εμφατικώ, την ηγετική και δεσπόζουσα θέση τους, στο διεθνές στερέωμα, ως αδιαφιλονίκητη ειρηνοποιό δύναμη, υποστηρίζουσα γεωπολιτικά, το πάλαι ποτέ, «Δόγμα Μονρόε» στην εξωτερική πολιτική, το οποίο συνδέεται αρρήκτως με την προσφυή διπλωματία των όπλων.
Το αυτό ετελέσθη στη Βενεζουέλα, κατ’ όμοιο τρόπο στη Γροιλανδία, με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να διαμηνύσουν ευθαρσώς και με σαφήνεια, συνεφέλκοντας, βεβαίως και την Ευρώπη, προς μια έμμεση στήριξη ορισμένων, τουλάχιστον, εκ των γεωστρατητικών ενεργειών τους, όπως η ενδεικτικώς η πρόσφατη κατάπαυση του πυρός Ρωσίας – Ουκρανίας, λόγω ανωτέρας βίας (ήτοι του πολικού ψύχους), καθώς και την παρέμβαση, παύσης των εχθροπραξιών Ισραήλ – Παλαιστίνης και ούτω καθ’ εξής.
Το μείζον ζητούμενο είναι τα ενεργά αντανακλαστικά του Τραμπ και η δημοκρατική του ευαισθησία ως προς την προστασία των θεμελιωδών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των πολιτών, τα οποία φαλκιδεύονται και απαλλοτριώνονται από δικτατορικά ή θεοκρατικά καθεστώτα, όπως τα εν εξελίξει επισυμβάντα στο Ιράν.
Εν άλλοις λόγοις, οι ΗΠΑ, δρουν εν ακαρεί χρόνω, αποφασιστικά, ευέλικτα και τελεσφόρα προς την αυτή κατεύθυνση, διασφαλίζοντας εν ταυτώ και τις ισορροπίες με τους παραδοσιακούς ανταγωνιστές όπως την κραταιά Ρωσία και τη διαρκώς εξελισσόμενη Κίνα.
Οι νέοι αυτοί διεθνείς κανόνες αναδυόμενου, οικονομικού ανταγωνισμού, και οι διπλωματικές εν γένει συνεννοήσεις, παρά τις εύθραυστες ισορροπίες των ισχυρών του πλανήτη, αποδεικνύουν την ηγετική ικανότητα του Τραμπ, το λελογισμένο και σταθμισμένο ακριβές των γεωπολιτικών ενεργειών του, προς διασφάλιση, ναι μεν της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας, άνευ όμως τούτο, να καθίσταται δε, τροχοπέδη στη διάσειση των διεθνών ισορροπιών με τις έτερες ανταγωνιστικές των ΗΠΑ, χώρες.
Η, εν τω πράττεσθαι, επιχείρηση του Τραμπ, με τη συνδρομή του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας αλλά και της Ευρώπης καθ’ όσον αφορά την αντιμετώπιση του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν αλλά και την αυτόχρημα συνεπαγόμενη αυθαίρετη συμπεριφορά του κρατικού κατεστημένου με όλες τις φονταμενταλιστικές – εξτρεμιστικές – τρομοκρατικές απειλές παγκόσμιας ανάφλεξης, επαληθεύει τη στρατηγική των ΗΠΑ για τη, κατά το δυνατόν, αρχικώς διπλωματική, εν τω μέτρω του δυνατού παρέμβαση, προ της, εν εσχάτει περιπτώσει, πρόκλησης καίριων πληγμάτων προς το καθεστώς, ούτως ώστε να αποκατασταθεί η δημοκρατία.
Οι έντονες διαβουλεύσεις και οι, «χειρουργικής ακριβείας» εκ μέρους των ΗΠΑ, σχεδιασμοί, με βάση τη θεμελιώδη αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή την εις άτοπον απαγωγή και την εφαρμογή του ηπιότερου μέσου προς παραγωγή του μείζονος αποτελέσματος, δηλονότι αυτήν, της εξαντλητικής εν πρώτοις διπλωματίας και επ’ εσχάτων, την επιστράτευση, εν δευτέροις επιλεκτικής πολεμικής παρέμβασης προς καίριους και ακανθώδεις στρατηγικούς στόχους, επί τω τέλει, να επιτευχθεί κατ’ ουσίαν, η εξάρθρωση της τρομοκρατικής φαλκίδευσης του Ιράν εκ της εξτρεμιστικής καθεστηκυίας τάξεως, συνιστούν μια πάγια θεμελιωμένη πρακτική του Τραμπ.
Ως εκ τούτου, ο κόσμος βαίνει προς μια κινούμενη άμμο και εκόντες άκοντες, έχουμε περιαχθεί σε μια κρίσιμη για τη διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης περίοδο, όθεν απαιτείται νηφαλιότητα, ψυχραιμία, και εξ αντικειμένου εξορθολογισμό των συνθηκών, άνευ δογματισμών και ιδεοληπτικών αγκυλώσεων.
Η Ελλάδα, με τη σταθερή εξωτερική της πολιτική αλλά και τις αλλεπάλληλες επιτυχίες του Κυριάκου Μητσοτάκη, βαίνει σε ασφαλή ύδατα, συντασσομένη αταλάντευτα προς τις παραδοσιακές συμμαχίες, έχουσα επιτύχει οικονομικής και εμπορικής φύσεως συμπράξεις (ενεργειακές συμμαχίες κ.λπ.), οι οποίες αναποδράστως, αφεύκτως και αυτοδικαίως θα επιφέρουν και μια μορφή γενικότερη αμυντικής, καθιστώντας τη χώρα μας, ενεργειακό κέντρο αλλά και έναν δυναμικό εταίρο και εν ταυτώ σύμμαχο, η οποία απολαμβάνει εφεξής διεθνώς το ανάλογο κύρος ως ισότιμο μέλος του ΝΑΤΟ, του ΟΗΕ αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Εν κατακλείδι, ευρισκόμεθα εις ένα νευραλγικό και άδηλο σταυροδρόμι, αναμένοντες με ασφάλεια αλλά και εν ταυτώ με πάσα ετοιμότητα δια το τι τέξεται η επιούσα.
