Η Βάλια Σκουρά ανήκει σε εκείνες τις καλλιτεχνικές παρουσίες που δεν περιορίζονται σε μία μόνο ταυτότητα. Με αφορμή τις πρόσφατες εμφανίσεις της στον Δήμο Μεταμόρφωσης, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ συναντά μια ερμηνεύτρια που ανεβαίνει στη σκηνή με αυτοπεποίθηση, μοναδική ενέργεια και μια ξεκάθαρη προσωπική σφραγίδα.
Από την jazz και το swing μέχρι το rock και τη σύγχρονη ελληνική τραγουδοποιία, η Βάλια Σκουρά κινείται ανάμεσα σε διαφορετικά μουσικά σύμπαντα, μεταφέροντας στο κοινό έναν ήχο ζωντανό, δυναμικό και βαθιά συναισθηματικό.
Η πορεία της μόνο τυχαία δεν είναι. Γεννημένη και μεγαλωμένη στο Ηράκλειο Κρήτης, σπούδασε Δημοσιογραφία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα καλλιεργούσε συστηματικά τη φωνή και τις μουσικές της γνώσεις. Άσκησε ενεργά τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς, συνέχισε τις ακαδημαϊκές της σπουδές και το 2020 ανακηρύχθηκε διδάκτορας Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας. Κάπου εκεί, όμως, πήρε τη μεγάλη απόφαση: να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική -τη μεγάλη της αγάπη.
Το δισκογραφικό της ξεκίνημα με το single «Δάκρυ Δάκρυ», σε μουσική του Αντώνη Μιτζέλου και στίχους της Σαλίνας Γαβαλά, ήρθε να επιβεβαιώσει αυτή τη στροφή με τον πιο ηχηρό τρόπο. Μια δυναμική μπαλάντα με ηλεκτρικό ήχο, που ισορροπεί ανάμεσα στο ροκ και το μπλουζ, και που ανέδειξε μια ερμηνεύτρια με ξεκάθαρη αισθητική, ένταση και ειλικρίνεια.
Σήμερα, με εμφανίσεις εντός και εκτός Αττικής και με τη σκηνή να αποτελεί το φυσικό της περιβάλλον, η Βάλια Σκουρά μας «ξεναγεί» σε αυτή τη νέα διαδρομή της ζωής της.
Συνέντευξη: Αθανασία Καραμούτα
Πώς ξεκίνησε για εσάς το ταξίδι στη μουσική; Ποιες είναι οι πρώτες σας αγαπημένες αναμνήσεις;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ηράκλειο της Κρήτης, μέσα σε μία οικογένεια που είχε μεγάλη αγάπη για τη μουσική. Μέσα στο σπίτι η μουσική μας συντρόφευε διαρκώς και τα ακούσματα ήταν κυρίως από ελληνική μουσική, χωρίς να λείπει και η ξένη μουσική. Από τον Χατζηδάκι και τον Θεοδωράκη, ως τον Ξαρχάκο, τον Λοίζο, τον Πλέσσα, τον Κραουνάκη, όλα αυτά ήταν ακούσματα που κυριαρχούσαν μέσα στο σπίτι και «έσπειραν» μέσα μου την αγάπη για το τραγούδι, ενώ παράλληλα έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην αισθητική και την ερμηνεία μου. Το ίδιο φυσικά και ο Αντώνης Μιτζέλος που θαύμαζα από την εποχή των Τερμιτών, και τώρα έχω την τιμή και τη χαρά να ξεκινάω την πορεία μου στη δισκογραφία στο πλευρό του.
Είστε ένα πρόσωπο που έχει πίσω του μια γεμάτη διαδρομή: ακαδημαϊκή, δημοσιογραφική και καλλιτεχνική. Τι ήταν αυτό που έκανε τη μουσική να διεκδικήσει τελικά τον πρώτο λόγο στη ζωή σας;
Αυτό που θα έπρεπε να καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας. Η αγάπη. Με την ίδια αγάπη φυσικά υπηρέτησα και το δημοσιογραφικό επάγγελμα, ενώ τα ακαδημαϊκά συνεχίζω να τα ασκώ ακόμη και σήμερα ως διδάκτορας στο Πάντειο, όμως η αγάπη για τη μουσική έχει μια σαρωτική δύναμη και αυτό το γνωρίζουν όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτήν. Παρόλα αυτά η λογική, η ανάγκη βιοπορισμού, τα «περίεργα ωράρια» και άλλες συνθήκες καμιά φορά κάνουν τους μουσικούς να στρέφονται σε άλλες κατευθύνσεις, όπως είχα κάνει κι εγώ. Έχοντας περάσει από διάφορα επαγγελματικά στάδια, «έκλεισα» λοιπόν κάποια στιγμή την πόρτα σε αυτού του είδους τη λογική και ακολούθησα αυτό που αγαπάω.
Πώς θα περιγράφατε σε κάποιον που δεν σε έχει ακούσει την αισθητική που υπηρετείτε (jazz, rock, swing, nouvelle chanson); Τι σας ελκύει περισσότερο σε αυτά τα είδη;
«Υπάρχει καλό και κακό τραγούδι. Η προσδοκία μου είναι να ανήκω στο πρώτο»
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ταμπέλα με την οποία θα ήθελα να ταυτιστώ. Υπάρχουν κατά καιρούς όλα αυτά τα στοιχεία που περιγράφετε, ανάλογα με την αισθητική που θέλουμε να υπηρετήσουμε κατά περίπτωση, όποτε προσαρμόζεται και η ενορχήστρωση και το ύφος ανάλογα. Μαζί με αυτά τα ακούσματα, επιρροές, που αποτυπώνονται σε πολλά live μας υπάρχει και το ελληνικό «έντεχνο», αν δεχτούμε τον όρο, τραγούδι, και το καλό λαϊκό τραγούδι κ.ο.κ. Νομίζω ότι η μουσική είναι ενιαία και υπάρχει καλό και κακό τραγούδι. Η προσδοκία μου είναι να ανήκω στο πρώτο, ανεξάρτητα από τις ταμπέλες.
Μετά τις δύο εμφανίσεις σας στον Δήμο Μεταμόρφωσης καταφέρατε να κερδίσετε την αγάπη του κοινού. Πόσο σας επηρεάζει το περιβάλλον και ο κόσμος σε μία ζωντανή εμφάνιση;
Είναι για μας, ερμηνευτές και μουσικούς, πολύ σημαντικό να μπορούμε αυτό το οποίο προετοιμάζουμε να επικοινωνηθεί, να αγγίξει το κοινό και να μεταδώσει συναισθήματα. Σε αυτές τις εμφανίσεις στον Δήμο Μεταμόρφωσης, ο κόσμος πραγματικά μας αγκάλιασε με την αγάπη του και τον ενθουσιασμό του, τον οποίο μετέδωσε και σε μας. Αυτό είναι όλο το ζητούμενο στη μουσική. Η σχέση με τον κόσμο και αυτή η γλυκιά μέθεξη που δημιουργείται. Και θέλω με την ευκαιρία να ευχαριστήσω και πάλι από καρδιάς το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Μεταμόρφωσης που με τίμησε με την εμπιστοσύνη του δύο φορές και έδωσε και σε μένα και στους μουσικούς που με συντρόφευσαν την ευκαιρία να βιώσουμε τόσο όμορφα συναισθήματα, αλλά και τον κόσμο της Μεταμόρφωσης και των γύρω προαστίων που έσπευσαν να μας δείξουν την αγάπη τους, την οποία και ανταποδίδουμε…
Το «Δάκρυ, Δάκρυ» είναι η πρώτη σας επίσημη κυκλοφορία. Για εσάς, αποτελεί μία προσωπική εξομολόγηση ή μια καλλιτεχνική δήλωση ταυτότητας;
Νομίζω ότι το «Δάκρυ Δάκρυ» είναι ένα τραγούδι που με εκφράζει πολύ τη δεδομένη στιγμή και υπάρχει ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση με αυτό, τόσο επειδή είναι το τραγούδι με τον οποίο μπαίνω στη δισκογραφία, όσο κι επειδή το έχει γράψει ο Αντώνης Μιτζέλος, ένας άνθρωπος και καλλιτέχνης που εκτιμώ απεριόριστα. Θα μπορούσε να είναι μια καλλιτεχνική δήλωση ταυτότητας υπό την έννοια ότι δε μπαίνει μέσα σε «καλούπια», όπως αντίστοιχα θα ήθελα να κάνω κι εγώ καλλιτεχνικά. Ανήκει στο χώρο του «εντέχνου», έχει στοιχεία ροκ και μπλουζ, αλλά δεν είναι ένα καθαρό ροκ ή μπλουζ κομμάτι, γι’ αυτό και ο Αντώνης δεν επέλεξε να το δώσει σε μια ροκ τραγουδίστρια, με τη στενή έννοια του όρου. Ο δυναμισμός και ο ήχος του τραγουδιού με γοήτευσαν από την αρχή που το άκουσα, όσο και ο πολύ δυνατός στίχος της Σαλίνας Γαβαλά.
Νιώθετε πως στοιχεία της προσωπικής σας ζωής και των βιωμάτων σας περνούν -συνειδητά ή όχι- στη φωνή και στις επιλογές σας;
Αναμφίβολα. Δε γίνεται διαφορετικά. Βλέπεις ότι ένας τραγουδιστής μπορεί να ερμηνεύει ένα κομμάτι με ένα άλφα τρόπο και με το πέρασμα των ετών να καταλήξει να το ερμηνεύει εντελώς διαφορετικά. Ο τραγουδιστής οφείλει να ενσωματώνει στην ερμηνεία του τις εμπειρίες, τις προσλαμβάνουσες, τα βιώματά του, γιατί μόνο με αυτό τον τρόπο η ερμηνεία είναι αληθινή και μπορεί να περάσει και στο κοινό. Το ίδιο και οι καλλιτεχνικές επιλογές, διαμορφώνονται με βάση τα βιώματα και τις εμπειρίες. Όταν έχεις δοκιμάσει κάτι που δε σου ταιριάζει, συνειδητά ή μη οδηγείσαι κάποια στιγμή στο «σωστό» για εσένα δρόμο. Και αυτή τη διαδικασία της καλλιτεχνικής ωρίμανσης, τη θεωρώ κάτι πολύ θετικό.
Στο δισκογραφικό σας ξεκίνημα συνεργάζεστε με τον Αντώνη Μιτζέλο και τη Σαλίνα Γαβαλά. Πώς ήταν αυτή η συνάντηση και τι σας άφησε καλλιτεχνικά;
Αυτή η καλλιτεχνική συνάντηση ήταν για μένα χαρά και ευλογία. Τί να πει κανένας για ένα δημιουργό, κιθαρίστα και παραγωγό του επιπέδου του Αντώνη Μιτζέλου; Έχει γράψει ιστορία στην ελληνική μουσική, από την εποχή των Τερμιτών μέχρι και σήμερα, που παραμένει εξαιρετικά ενεργός και στις μουσικές επάλξεις και έχει τραγουδηθεί από την «αφρόκρεμα» των Ελλήνων τραγουδιστών. Δεν έχω λόγια για το πόσο με έχει πιστέψει και υποστηρίξει αυτή η τεράστια καλλιτεχνική προσωπικότητα και τον ευχαριστώ από καρδιάς. Εξίσου ευχαριστώ την Σαλίνα Γαβαλά, που είναι μία τόσο ταλαντούχα και πολύπλευρη καλλιτέχνης, την οποία και θαυμάζω. Σε ό,τι κι αν κάνει δίνει πάντα τον καλύτερο της εαυτό, και το ίδιο έκανε στο «Δάκρυ Δάκρυ», όπου δημιούργησε εξαιρετικά ζωντανές, υποβλητικές εικόνες, σε απόλυτη αρμονία με την εμπνευσμένη σύνθεση του Αντώνη Μιτζέλου.
Η συνεργασία σας με τον Αντώνη Μιτζέλο δεν έμεινε μόνο στο στούντιο, αλλά συνεχίζεται και στη σκηνή, καθώς αυτήν την περίοδο πραγματοποιείται μία σειρά ζωντανών εμφανίσεων στο Μπαράκι της Διδότου. Πως είναι αυτή η εμπειρία για εσάς;
Πράγματι, έχω την τεράστια χαρά να βρίσκομαι στο πλευρό του Αντώνη Μιτζέλου και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων. Το επόμενο live είναι στο Μπαράκι της Διδότου, το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου, όπου καλεσμένη θα είναι η Αμαλία Ασκορδαλάκη. Το live αυτό έρχεται μετά από 4 συνεχόμενα sold out στον ίδιο χώρο και είμαστε εξαιρετικά χαρούμενοι για την αγάπη του κόσμου. Κι έπεται συνέχεια φυσικά, με νέες ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν.
Πώς βιώνετε σήμερα την ελληνική μουσική σκηνή; Όχι ως εικόνα, αλλά ως καθημερινότητα; Υπάρχουν στοιχεία που σας εμπνέουν και άλλα που σας δυσκολεύουν; Υπάρχουν στιγμές που η τέχνη συγκρούεται με την επιβίωση;
Σε κάθε εποχή η μουσική έχει τα «τρωτά» και τα δυνατά της σημεία. Έτσι όπως το βιώνω εγώ τη δεδομένη στιγμή, σίγουρα υπάρχει υπερπληθώρα καλλιτεχνών, μουσικών σκηνών που δυσκολεύονται να επιβιώσουν και «σειρήνων» που προσπαθούν να σε τραβήξουν σε άλλες μουσικές κατευθύνσεις από αυτές που επιθυμείς. Επίσης, υπάρχει έντονη δυσκολία βιοπορισμού των καλλιτεχνών, γι’ αυτό και αναγκάζονται οι περισσότεροι να έχουν, παράλληλα με τη μουσική, άλλες δουλειές για να τα «φέρουν βόλτα». Όμως παράλληλα, υπάρχει άφθονο ταλέντο, ερμηνευτές που μέσα σε όλο αυτό το κλίμα καταφέρνουν να εμπνευστούν, μουσικές προτάσεις που κάτι έχουν να πουν. Και αυτό είναι που κρατάω, γιατί δυσκολίες πάντα υπάρχουν, αλλά μου αρέσει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο.
Αν κάποιος σας άκουγε τυχαία σε ένα live, χωρίς να ξέρει τίποτα για εσάς, τι θα θέλατε να πάρει φεύγοντας μαζί του: έναν ήχο, ένα συναίσθημα ή μια σκέψη;
Στο live νιώθω ότι «ξεγυμνώνομαι» συναισθηματικά και προσφέρω την συγκίνησή μου, την τρέλα και την αλήθεια μου, όπως είναι, χωρίς να τη «ρετουσάρω». Αν ο ακροατής μπορεί να εισπράξει αυτή την αλήθεια και να την πάρει μαζί του φεύγοντας, ενώνοντας τη με τα δικά του συναισθήματα, τότε είμαι χαρούμενη. Αν δεν είναι αληθινός ο καλλιτέχνης, κάποια στιγμή αυτό θα γίνει αντιληπτό.
Κλείνοντας, στο επόμενο κεφάλαιο που ανοίγεται μπροστά σας, τι είναι αυτό που θα θέλατε να εξερευνήσετε στη συνέχεια της μουσικής σας διαδρομής;
Καλή μουσική, καλά τραγούδια. Κατά τ’ άλλα, όπου με βγάλει το ταξίδι… Χωρίς εκ των προτέρων αφορισμούς ή προκαταλήψεις. Τραγούδια που εμπνέουν και αγγίζουν τον κόσμο, ανεξάρτητα από το ύφος τους. Τραγούδια με αλήθεια, όπως περιγράφαμε πριν. Και όλα τα άλλα θα έρθουν….
