Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος
Το πρόβληµα για την ελληνική πολιτική τάξη είναι το πώς µπορείς να πλουτίσεις όταν έχεις χτίσει ένα οικονοµικό σύστηµα που µπορεί να παράγει µόνο φτώχεια.
Η Ελλάδα κυβερνάται από µια αποµυζητική ελίτ (όπως περιγράφεται στο βιβλίο «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη») της οποίας βασικό εργαλείο άσκησης εξουσίας και ελέγχου είναι ένα φεουδαρχικό οικονοµικό σύστηµα.
Το βασικό πρόβληµα για ένα νεοφεουδαρχικό σύστηµα οικονοµίας είναι η αδυναµία του να παράγει πλούτο. Αλλά αυτό είναι ένα πρόβληµα για τους πολίτες και όχι για την πολιτική ελίτ.
Από την οικονοµική κρίση µέχρι και τώρα, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες έχουν εγκαταλείψει τη χώρα για το εξωτερικό. Κατά γενική οµολογία, πρόκειται για ένα µέρος του πληθυσµού µε ιδιαίτερα υψηλή εξειδίκευση.
Αυτό το κοµµάτι του πληθυσµού θα ήταν το κυρίως εργατικό δυναµικό µιας εύρωστης οικονοµικής ανάπτυξης. Αλλά για να επιστρέψουν αυτοί, πρέπει να παύσουν όλοι οι µηχανισµοί τους οποίους η πολιτική τάξη χρησιµοποιεί για να αναδιακατανέµει πλούτο από την κοινωνία προς αυτή και τις διάφορες οµάδες που τη διατηρούν στην εξουσία.
Έτσι επιστρέφουµε στο αρχικό πρόβληµα που είχαµε θέσει, δηλαδή πώς µπορείς να πλουτίσεις σε ένα σύστηµα του οποίου το βασικό προϊόν είναι η φτωχοποίηση. Μια λύση είναι να αρχίσεις µια «Κούρσα για την εισαγωγή εργαζοµένων» (Καθηµερινή, 25/1/26). Το νοµοσχέδιο του Υπουργείου Μετανάστευσης που «επιτρέπει στις εταιρείες προσωρινής απασχόλησης να προσλαµβάνουν και να “δανείζουν” ανθρώπινο δυναµικό από τρίτες χώρες, ανοίγει νέες δυνατότητες για την αγορά εργασίας».
Ο πολύ σκληρός σε θέµατα µεταναστευτικού (εδώ γελάµε) Θάνος Πλεύρης είναι έτοιµος να εφαρµόσει µια νέα πολιτική, που θα αυξήσει ακόµα περισσότερο τις µεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα. ∆εν ήταν αρκετό που η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ στην απονοµή ασύλου, ξεπερνώντας κατά πολύ τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφευρίσκει νέους τρόπους για να σπάσει όλα τα προηγούµενα ρεκόρ της.
Είναι µια πολιτική που ταυτόχρονα πετυχαίνει δύο πράγµατα. Συµπιέζει τους µισθούς στον ιδιωτικό τοµέα, ενώ ταυτόχρονα αυξάνει τα κόστη, όπως αυτό της στέγασης, για τους ίδιους ανθρώπους. Και εδώ θα περίµενες την Αριστερά να αντισταθεί σε ένα τέτοιο νοµοσχέδιο. Πρό πολλού όµως τα κόµµατα της Αριστεράς έχουν γίνει υποκαταστήµατα των εν Ελλάδι ΜΚΟ.
Εφόσον το κόστος του πελατειακού κράτους δεν µπορεί να µειωθεί, αυτό που έχει βρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι να µειώσει έµµεσα τα εισοδήµατα των εργαζοµένων. Η ελληνική οικονοµία έχει µετατραπεί σε ένα οικονοµικό σύστηµα χαµηλής παραγωγικότητας. Για να παράγει, έστω και τα ελάχιστα που παράγει, χρειάζεται ολοένα και πιο φθηνό εργατικό δυναµικό. ∆ηλαδή, η Ελλάδα είναι µια χώρα που έχει ως επίσηµη πολιτική το να µετατραπεί το οικονοµικό σύστηµά της σε µια τριτοκοσµική οικονοµία. Ένα Μπαγκλαντές στα νότια της Ευρώπης.
