Η Εύα ερωτεύεται και χάνει. Η Εύα αρρωσταίνει και χαμογελάει. Η Εύα στέκει ολόγυμνη. Η Εύα μελαγχολεί. Η Εύα ζωγραφίζει την Εύα ξανά και ξανά. Η Εύα βρίσκεται παντού και πάντα μένει μόνη. Η Εύα πάντα θα επιβιώνει. Η Εύα είναι η γυναικεία μπαλάντα μιας εποχής που συνεχίζει να ονειρεύεται περιμένοντας το ταίρι της.
Η ζωή της Εύας για σχεδόν μια δεκαετία, μέσα από την αναμέτρηση της με την τέχνη, τον έρωτα, τον φυσικό πόνο και το θάνατο και πάλι από την αρχή. Είναι υπερευαίσθητη αλλά ταυτόχρονα αντέχει το φυσικό πόνο. Μοναδική της περιουσία έχει τα εκατοντάδες ζωγραφικά έργα της, πολλά από αυτά αυτοπροσωπογραφίες σε όλα τα στάδια της ζωής της. Ζει μονίμως την απώλεια του έρωτα και είναι μονίμως ερωτευμένη. Δεν φοβήθηκε ποτέ το βλέμμα των αγνώστων πάνω στο γυμνό της σώμα και συνεχίζει να πορεύεται γυμνή σαν μια Εύα που δεν έφυγε ποτέ από τον παράδεισο. Ζει την δύσκολη περιπέτεια της ζωής και η φλόγα του νεαρού κοριτσιού είναι ολοζώντανη μέσα της. Ο θάνατος είναι διαρκώς σύντροφός της.
Η ταινία είναι ένα διαγώνιο βλέμμα στη τελευταία δεκαετία της ζωής της Εύας, μιας μοναδικής performer και ζωγράφου. Η ιστορία της Εύας μέσα από την παρατήρηση μιας ολόκληρης δεκαετίας της ζωής της. Η Εύα μέσα από τη ζωγραφική της, τους αγώνες με τον έρωτα και το θάνατο και φυσικά μέσα από τις performances της. Ένας αγώνας ζωής ασυμβίβαστος, αστείος, οδυνηρός, βαθιά ερωτικός και ανθρώπινος.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Ακολούθησα την Εύα για αρκετά χρόνια, στην καλλιτεχνική και προσωπική της ζωή, έχοντας καταγράψει το προσωπικό της αδιέξοδο σαν γυναίκα και σαν καλλιτέχνης. Ήταν φανερό σ’ αυτήν, πως οι δυσκολίες και οι χαρές της ζωής, ήταν το εφαλτήριο της για τη δημιουργία. Είδα επίσης πώς ο πόνος ήταν γι’ αυτήν ένα εργαλείο κατανόησης και αυτοθεραπείας. Ο αγώνας της μεσήλικης Ευας να διατηρήσει το πάθος για ζωή, για δημιουργία και έρωτα, με έκαναν να μείνω για τόσο καιρό παρατηρώντας τις αλλαγές στη ζωή της.
Ακολούθησα την Εύα στις προκλητικές της performances, στο εργαστήρι της ζωγραφικής που θύμιζε ψυχοθεραπευτική συνεδρία, στις προσωπικές στιγμές με τις οδύνες της και τέλος την ακολούθησα μέχρι και το δωμάτιο του νοσοκομείου. Η ταινία είναι μια αφηγηματική απόπειρα να καταγραφεί η δημιουργική ζωή της Εύας, που μέσα σε αυτήν ανήκει φυσικά και ο Έρωτας, ο Πόνος και ο Φόβος του Θανάτου. Το καταπληκτικό με την ταινία αυτήν είναι το ότι η κεντρική της ηρωίδα καταφέρνει συχνά να μετατρέψει την καθημερινή ανθρώπινη τραγωδία σε ένα είδος φάρσας και κωμωδίας. – Γιάννης Μισουρίδης
Ο Γιάννης Μισουρίδης έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη του ντοκιμαντέρ για σχεδόν 30 χρόνια. Οι ταινίες του έχουν διαγωνιστεί σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ (IDFA, Zagreb Film Festival) και έχει συμμετάσχει επανειλημμένα στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Έχει διακριθεί με βραβεία ως σκηνοθέτης, μοντέρ και σχεδιαστής ήχου στην Ελλάδα.
Με την υποστήριξη του ΕΚΚΟΜΕΔ.
Διεύθυνση Παραγωγής: Νίνα Ευσταθιάδου
Color: Μάνος Χαμηλάκης
Sound Mix & Design: Χρήστος Παραπαγκίδης
Ηχοληψία: Κώστας Κουτελιδάκης
Μουσική: Νίκος Βελιώτης
Μοντάζ: Ιωάννα Πογιαντζή GFE
Line Producer: Τάσος Κορωνάκης
Παραγωγός: Μαρίνα Δανέζη
Σενάριο-Σκηνοθεσία-Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Μισουρίδης
INFO
Προβολή Τρίτη 10 Μαρτίου 2026, ώρα 18:00
Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης – Αποθήκη 1
Λιμάνι Θεσσαλονίκης
